Motive et beni!

Dün sabah uyandığımda elime telefonumu aldım ve bir baktım ki bizim kızlar whatsapp grubunda coşmuş. İki can dostum isyanlarda. Yazışmaların saati 06.00. Konu ne dersiniz? Tahmin etmişsinizdir belki; Bu saatte işe mi gidilir, bu ne biçim hikaye böyle? Muhabbetlerine 08.00 sularında katılabildim, daha erken kalksaydım sizi motive ederdim, dedim. Geç kalmış sayılmazsın, et de görelim,…

Tanıdığın bir Yerini Bilci var mı?

Az önce İzotomi blog sayfasında gezinirken Umut Kısa’nın “Ya istediği farklıysa” başlıklı yazısını okudum. Meslek seçimi aşamasında olan bir öğrenci ile olan görüşmesindeki diyaloğu aktarmış. Bu diyalog beni aldı nerelere götürdü dersiniz? Beni yalnız bırakmayın. Haydi siz de gelin. Sevgili okur, saygıdeğer kişi, Sakın kıpırdama, olduğun yerde kal ve bir kendine bak. Yüzünü görmek istiyorsan…

Yeni Yılın Sopası

Her 31 Aralık akşamı içimi bir umut kaplıyor. Sanki saat 00.00 itibariyle geçmişe bir sünger çekilecek, aklıma taktıklarım, üzüntülerim, yolunda gitmeyen her şey yok olup gidecek, yapmak isteyip yapamadıklarım için gerekli tüm koşullar kendini gösterecek ve yeni yıl tüm görkemiyle önüme kırmızı halısını serecek. Evet, bugün de aynı duygulardayım. Ama bu sefer durum biraz daha…

Tutunduğun her neyse…

Uzun zamandan sonra herkese merhaba! Yazılarımı özlediniz mi bilmiyorum ama topluca güzel günleri özlediğimizden eminim. Malum ülkemiz zor zamanlardan geçiyor. Yaşanan olayları tekrar tekrar yazmayacağım, zaten yeterince okuyup tartışıyorsunuz. Benim şuan ki derdim tutunduklarımız.  Hayat zaten stres dolu. Zamansızlık her yanımızı sarmış. Yetişememe duygusu burnumuza kadar gelmiş. Tüm bunlara her gün ve her gün ayak…

Eyvah değişiyorum!

Bu sabah yağmur var Istanbul’da, Gözlerim dolu dolu oluyor, bilinmez niye… diye içimden şarkıyı söylemeye devam ederken aslında gözlerim dolmuyor, hatta havanın yağmurlu ve hafifçe hissedilen soğukluğu beni mutlu ediyor. Şaşırıyorum. Çünkü ben yaz sevenlerdenim. Yaz gelsin isteyenlerden, yazı bekleyeceğim derken kışın güzelliğini kaçıranlardanım. Bu sene bir şeyler oldu bana. Yaz tat vermedi. Karı, yağmuru…

Travmamın meyvesi

​Trafik akmıyor. Burası İstanbul. Eskiden sadece Pazartesi ve Cuma günleri trafikte yoğunluk olurdu ama artık öyle değil. Gitgide stresim artmaya başladı.  Bu durumda beni en iyi hissettirecek şey nedir, diye düşünürken yazmaya başladım. Ve aklıma bir soru geldi. Acaba en sıkıcı anlarda “yapabileceğimiz en iyi şeyi yapsak” ne kadar işimize yarar? Size “Araştırmalar gösteriyor ki…”…

Değiştirsem ama neyi?

Toplumsal ya da bireysel yaşanan tüm olumlu/olumsuz olaylar ruh halimizi direkt ya da dolaylı olarak etkiliyor. Sabah uyandığımızda mutlu bir insanken, kahvemizi içerken okuduğumuz bir haber ya da karşıdan karşıya geçerken şahit olduğumuz bir olay, duygu durumumuzu çoğu zaman geçici bazen de kalıcı olarak değiştirebiliyor. Ve biz günlerimizi negatif ve pozitif çalkantılar içerisinde geçiriyoruz. Peki…

Sesli düşünüyorum

Geçmişimin bana ait olduğuna dair elimde bir kanıt yok. Birkaç anı var zihnimde. O anılarında aslında benim zihnimdekilerle aynı olduklarından emin değilim. Anlayacağınız yanılma payım çok yüksek. Yani elimde olan bir tek şimdinin içinde olan isteği ile bu isteğimin gerçekleşmesi hayali var. Hayatım, istek ve isteğimle donanmış hayallerim arasındaki yaşadıklarımla geçiyor. Hedef (istek) gerçekleşince zincirin…

İlk olarak ne alırdınız?

Dünyada her şeyden bolca var. Sofra; öğrenecek, bekleyecek, üzülecek, aldanacak, ağlayacak, gülecek, şikayet edecek, şükredecek, aşık olacak, küsecek, nefret edecek, sevecek, hediye edecek, bağlanılacak ve buna benzer bir sürü şeyle dolu. Herkes ihtiyacı kadarını, hatta çoğu zaman fazlasını, mideye indirmeye çalışıyor. Bazen kepçeler çarpışıyor. Sesler yükseliyor. Dişlerimizin arasına giren nefreti bir türlü çıkaramıyoruz. Kürdan yok….

Müdavimlerin kim?

Dün akşam eve girer girmez kendimi, hayatımdaki insanların tahammül edemediğim huylarına söverken buldum. Hatta bir ara yüksek sesle söylenmeye başladım. Görseniz, neler neler… Bu ne işe yarar ki? diye sorsanız, inanın bilmiyorum. Sanırım geçici bir rahatlama oluyor. Sonrasında şunu düşünmeye başladım; neden bazı insanları daha bir başka seviyoruz, özlüyoruz ve daha çok görmek istiyoruz? Ben…

Ben özgürdüm en son?

Mayıs’ı da yarıladık. Bu haftayı saymayız, ne de olsa 19 Mayıs haftası. Öbür hafta desen ayın son haftası, onu da saymayız. Haziran ayı ramazana denk geliyor, zaten çabuk geçer. Onu da saymayalım. Hatta biz şu sayma işini bir kenara bırakalım ne dersiniz? En iyisi ben size biraz dert yanayım. 17 yaşımdan beri, hatta 14 bile…

Tam olarak nereniz acıyor?

Bugün Perşembe. Yazı yazmak için harika bir sabah. Aslına bakarsanız her zaman yazmak için mükemmeldir ancak bazen olmuyor. Sabahki asabiliğim geçmek üzere. Genelde sabahları mutlu uyanırım, şen olurum. Bugün üzerime yapışan huysuzluk ve memnuniyetsizliğin kaynağı, gece gördüğüm Texas filmlerini andıran rüyam olsa gerek. Rüyalara başka bir yazıda değineceğim, bugün kafama takılan şey aldatmak… Evet, iki…